تشخیص دقیق پوسیدگی دندان اولین گام حیاتی در حفظ سلامت دهان و دندان است. دندانپزشکان با ترکیبی از معاینه چشمی، استفاده از ابزارهای تشخیصی مانند سَنجاق (probe) برای بررسی نرمی یا زبری سطح دندان، و بهره‌گیری از رادیوگرافی‌های مختلف (مانند بایت‌وینگ و پری‌آپیکال) قادر به شناسایی پوسیدگی‌ها، حتی در مراحل اولیه و بین دندانی که با چشم دیده نمی‌شوند، هستند. پس از تشخیص، انتخاب روش درمانی مناسب، که می‌تواند شامل ترمیم با مواد کامپوزیتی یا آمالگام، استفاده از اینله و آنله، روکش کردن دندان، یا در موارد پیشرفته‌تر، درمان ریشه (عصب‌کشی) باشد، بر اساس وسعت پوسیدگی، وضعیت کلی دندان، سن بیمار و ملاحظات زیبایی و هزینه‌ای صورت می‌گیرد. مراقبت‌های پس از درمان، از جمله رعایت بهداشت دقیق دهان و دندان و پرهیز از فشارهای زیاد بر روی دندان ترمیم شده، نقش کلیدی در افزایش طول عمر درمان و جلوگیری از پوسیدگی مجدد ایفا می‌کند.